Kitap Tanıtım, Sağlık
comments 10

Çocuğum Yemek Yemiyor – Carlos Gonzalez

cocuk buyuturken kitap, makale falan okumaya kim nasil yaklasiyor bilemiyorum ama bence gunumuz annesi mutlaka arastirmaci olmali, hangi kitabi bulsa okumali ve kendine yakin gelen yetistirme tarzina bilimsel destek almali. insanlar, ellerine gecen her seyi okuyarak bir sey kaybetmezler, bilakis, zamanla dogruyu yanlisi ayirabilecek hale gelirler. iste simdi tanitacagim kitap da bence herkesin okumasi gereken bir kitap.

cocugum yemek yemiyor‘u birkac ay once, birkac saat icinde okudum. o zamanlar Begul’un gayet tombik bir bebek olmasindan kelli, kafa yapima cok uygun dusen bu kitap, sadece alti kuru keyfi yerinde olan benim dusuncelerime destek cikmaktan ibaret bir kaynak kitapti, zira ben de cocuklarin, bebeklerin, yemek yemeye hicbir sekilde zorlanmamasi gerektigini dusunuyor(d)um ve koskoca bilim adami da iste benimle ayni seyi dusunuyordu, uzerine bir de kitap yazmisti, falan filan.

Begul 1 yasina basip da, ana saglik merkezine kontrole gittigimiz ana dek, yemek konusunda dunyanin en cool insani oldugumu soyleyebilirim. her zamanki gibi iceri girdik, hemsiremiz guler ve doktorumuz nida hanim bizi sevecenlikle karsiladi, devletin verdigi beles bir hizmet olan “doktorun bebegin bingildagini elle kontrol edip, sonra tek kelime etmeden defolup gitmesi” ritueli gerceklesti, hemsire tarafindan sorulan sorular sonrasinda, 6 dis cikarmasi, 9 aylik yurumesi, kendi basina yemek yemeye baslamasi gibi gercekler alkislandi, Begul tarafimdan tartiya konuldu, ve bir sok! en son 3 ay once tartilan cocugum, hala ayni kilodaydi. bana bir kal geldi. “persentil bakalim” dedim, demez olaydim. boy persentili %30, kilo persentili %3 (yaziyla ÜÇ) cikti. hemsire klasik sorular sormaya basladi; ne yiyordu? iste biz ne yiyorsak, o da onu yiyordu. kac ogun yiyordu? 4-5, 6. kek borek yiyor muydu? evet, kendi yaptigim keklerden yediriyordum. anne sutu ne durumda? galonla iciyor. kahvaltida ne yiyor? peynir zeytin, yumurta, muz, pekmez, ekmek, her zamanki kahvalti iste. et yiyor mu? evet. tavuk balik yiyor mu? sevmiyor ama bazen yiyor. meyve yiyor mu? surekli. sonra benim sormam gereken seyi o sordu, e neden boyle zayif?

5 dakika once “masallah senin kiz cok hareketli, cok saglikli” diyen hemsiremiz guler, birden cocugumu zayif bulmus, beni bunalima itmeye baslamisti. muazzam onerileri ihmal etmedi, “formul mama ver”, “devam sutu ver” ve en sevdigim: “muhallebi ver”

benim tribe girmemle beraber, bu sefer teselli kismi bas gosterdi: “zaten begul cok hareketli”, “6 tane dis cikarmis, ondan da olabilir”, “sen de minyonsun”

ve en onemlisi: “disaridan bakinca zayif oldugu belli olmuyor”

eve donerken neredeyse aglayacaktim. aylardir hic sallamadigim persentil egrisi, gelmis gene beni bulmustu, actim interneti, persentil hakkindaki gercekleri okumaya basladim. arkadaslar da sag olsunlar, persentil hesabina yaklasim genel olarak “koy gotune yhaa” seklindeydi.
hayati boyunca kilo almamis, ailesinde hic ama hic etli butlu insan olmayan, haline hep sukretmis ve obez bir cocuk sahibi olmaktan pek korkan, hamileliginde bile sadece 10 kilo alip dogum sonrasi utanmadan 15 kilo vermis olan ben, kendimi aniden, “cocugum neden zayif, cocugum neden yemek yemiyor” gibi seyler dusunurken buldum. aksi gibi, sanki Begul de bunalimimi anlamisti da, o gune kadar ne versen yiyen cocuk, 1 yasa basmasiyla beraber, yemeginden 2 kasik almaya ve gerisini tukurmeye, kahvaltisini etmemeye falan basladi mi? Whatsapp’te Mine‘yi daraltiyordum, koskoca doktor Mine bana bir saat dil dokuyordu, ben yine de kendime gelemiyordum.

bugun butun islerim biter bitmez, cocugu da ogle uykusuna postalayip, oturdum kitabi bastan okuyayim dedim. son aylarda bana cocugunun bir sey yemedigini soyleyen ve endiselenen herkese tum ukalaligimla “bu kitabi oku” demistim, simdi benim bir daha okumam gerekiyordu.

oncelikle, kitap, bunalima girmis anneler icin yazilmis, cunku icinde belki yuz tane, sizinle ayni soruna sahip, ayni olaylari yasayan anne beyanati var. hepsine usenmeden tek tek cevap yazilmis. annelerin dertleri ornek seklinde verilmis, her cumleleri itina ile ele alinmis ve sebepleri ile sonuclari aciklanmis.

bu kitap hakkinda daha once internette onlarca anne yazi yazmis. ben en cok Elif’in yazisini begendim. Elif kitaptan bircok alinti yapmis ve cok guzel anlatmis, bu yuzden lutfen onun yazisini da okuyun, ben zaten yapilmis olani tabii ki yapmayacagim, daha cok, halihazirda kitabin yoneldigi dert sahibi anne kategorisindeyken, bana hissettirdiklerinden bahsedecegim. sadece cok kisa bir ozet gececegim.

kitabin, yani yazarin size empoze etmeye calistigi sey su: bir bebek/cocuk, ihtiyaci olan enerjiyi ve kaloriyi, sizden daha iyi bilir. bebegin yemek secme sebebi, ihtiyaci olandan icgudusel olarak haberdar olup, buna gore ihtiyac olani almaya egilimli olmasidir. bir yasindaki hemen hemen tum bebekler, yemek yemeyi keser, cocuk kisminin hakkiyla yemek yemeye basladigi zaman, 5-6 yaslarinda baslar, ondan oncesi, eger cocugunuz hasta degilse, bir sorun haline getirilmemelidir.

bir cocuk asla, hicbir sekilde, ne olursa olsun, herhangi bir besini, yemegi, yemeye zorlanmamalidir. bu durumu daha da kotulestirir. cocuklarinizi ASLA zorlamayin. 

anne sutu alan bir cocuk, yeterli besini zaten aliyordur. 1 yasina dek cocuklar sadece anne sutu icebilir, geri kalan besinler, anne sutune ek gida seklinde verilebilir. 

cocuklara yemek yedirirken, her tur oyundan, sirinlikten, aglama numarasindan, tv acmaktan, sarki turku soylemekten kacinin. 2 kasik mi yedi, 3. kasigi reddettigi anda, birakin. cocuk zaten kendine yetecek besini almistir.

persentil egrileri, hicbir zaman gercegi yansitmaz. ayni egriye dahil olan binlerce farkli cocuk, formul mamayla mi, anne sutuyle mi, etle balikla mi beslendiklerine bakilmaksizin, farkli yeme aliskanliklarina ragmen ayni egride yer alirlar ve bu sacmaliktir.

cocugun yemegini yememe sebebi, hicbir zaman sizi sevmemesi, inatlasmasi degildir. kendinizi bos yere uzmeyin. eger bir saglik sorunu yoksa, cocuklarinizi yemeleri icin zorlamayin.

bu kitabi butun annelere ve anne adaylarina tavsiye ediyorum. biliyorum ki, cocuklarinin yemek sorunu bas gostermeden once okuyacaklar ve bir rahatlama hissedecekler. ama asil rahatlamayi, benim gibi bir yasina gelen cocuklari yemek yemek konusunda sikinti gosterdiklerinde, bir kez daha okuduklarinda yasayacaklar. 🙂

bugun kitabi okurken, yemek yemeyen bebekteki asil sorunun annesine hissettirdigi sucluluk duygusu oldugu kismina takildim. bir dakika durup dusundum ve, ilk bir sene, bir bebegin hayatindaki en onemli iki seyin yemek ve uyku olduguna tabii ki kanaat getirdim. ben ne yemek duzenini, istahini, ne de uyku duzenini basaramadim. ve bu bana kendimi bok gibi hissettiriyor evet. tahmin edemeyeceginiz kadar sikiliyorum bu durumdan. etraftan sadece fotograflardan yasantimizi gorup, “ay sen cok iyi annesin, bayiliyorum” falan diyenler oluyor, sag olsunlar, eksik olmasinlar ama, bence ben hic de iyi bir anne falan degilim, acik soyluyorum. yemek hadi neyse, adam kitabini yazmis, rahat olun bisey olmaz, kendinizi suclu hissetmeyin demis de, uyku konusunda sanirim kendimi hic affetmeyecegim.

10 Comments

  1. 1 yaş kontrolünde ben de oğlumun boyunun kısa olması ile ilgili sıkıntı hissettim yani dr öyel dedi..boyu kısa dedi izleyeceğiz dedi..sonra da ama sen ve eşin de kısaymış…vs
    sonra baktım takıcak gibiyim kendime dur dedim.zaman halleder.hiçbişi belli olmaz.
    yeme konusunda ısrarcı olmayanlardanım daha önce elif in yazısında da okumuştum..elimden geldiğince ısrarcı olmamaya çalışıyorum ama beceremediğim oyun şarkı eşliği ille neşeyle yedirmeye çalışıyorum veya maaalesef tv ye bakarken oyun oynarken dolanırken kaşık uzatıyorum bu yanlışı düzeltmeliyim…ahhh uyku ise…. :(… meme emerek uyuyor genelde..memeyi kesince ne halt yiycem oyyy bilmiyorum…
    ne biz mükemmeliz ne onlar mükemmel olucak… sevgiyle neşeyle ümitle iyi olacağız…
    sevgiler,

  2. Zeynep says

    Merhaba Fulden;
    Şu ara bu ayzıyı okumak ne iyi geldi bir bilsen..Zira ben de dün raflardan kitabı tekrar çıkardım..TW'da da yazmıştım sana, benim kızım da zayıf kategorisinde, 21 aylık 10 kg daha. yemez içmez..ama emiyor işte, artık güvencesi o heralde.

    Aynen ama aynen yaşadığım şeyler var seninle,alıntılıyorum 🙂
    “Begul de bunalimimi anlamisti da, o gune kadar ne versen yiyen cocuk, 1 yasa basmasiyla beraber, yemeginden 2 kasik almaya ve gerisini tukurmeye, kahvaltisini etmemeye falan basladi mi? ben aglayarak Cem'i ariyorum, “baaaooovvvv cocuk yemiyoooorh, oleceeeek” diyorum, “

    Evet, tam 13 aylıkken yemek yemeyi bıraktı kızım, o saate kadar miktarı her ne kadar kendi belirlese de her şeyi yerde, köfte falan yine yemezdi ama kıymalı çorbaları yerdi.Şimdi ne çorba, ne köfte,ne balık,ne yoğurt, bıçak gibi kesildi..

    O noktada kitaptaki “bir yasindaki hemen hemen tum bebekler, yemek yemeyi keser” kısmı çıktı karşıma…çok da garipsememeye başladım ama üzülmekten kendi alıkoyamıyorum o ayrı.

    İşin ilginci persantil hesaplarına bir kere bile bakmamış da bir doktorumuz var, bakan eden benim.

    İlk yıl bakıcısından güzelce yer, bana mızmızlanırdı, şimdi ondan da yemiyor pek..

    sonuçta, ısrar etmiyorum,etsemde fayda etmiyor çünkü…Az yesin, kilo da az alsın ama her şeyden tatmayı öğrensin artık diye dua ediyorum resmen…2 yaşında bile olmayan bebenin damak tadı var ya, çıldırtıyor beni, kaşığı tabağa sokuyor, sonra yalıyor, beğenmezse suratını eksşiti tabağı bize doğru itiyor ve bitti, öldür allah sofrada oturmuyor bir daha 🙁

    Ben yine de kitabı tekrar okuyacağım bi ara..

    Ama yine de anaokulu çağında pantalonundan göbeği pörtleyip bıngıldayan bir kız olmasındansa zayıf olmasını tercih ediyorum…:))

    Sevgiler.
    Begül'e bol iştahlar..

  3. Zeynep says

    Şu muhteşem alıntıyı da şimdi tekrar Elif'in yazısıdna gördüm , bu da benim avuntum 🙂
    “Yemeyen bir çocuk “yemeyen bir çocuk”tan şu şekilde ayrılır: Birincisi kilo kaybederken ikincisi kaybetmez.”

  4. bazen aklıma ne geliyor biliyor musun. keşke istabulda olsam da birbirine yakın zamanlarda çocukları olanlar bir işbirliği yapsa. Mesela hafta da iki gün benim işim var birkaç saat çocuğumu bırakayım, sonra o bıraksın vs. Hem çocuklar oynar, hem beslenme uyku gibi konularda birbirine özenir, hem de anneler biraz nefes alır. Uyku konusunda umarım kısa sürede çözüme ulaşırsın. Ekolleri eminim öğrenmişsindir ama bence en uygunu o bilgiler ışığında Begül'ü gözlemleyip onun uyku işaretlerini yakalaman

  5. Peki şimdi için gerçekten rahat mı bana onu söyle Fulden. Uyku konusunda sakın lütfen eğitim vermeye gitme konuşalım mı bu konuyu seninle telefonda yüzyüze whatasuppta nasıl istersen ama lütfen önce beni dinle lütfen. Trilyon makale okumuş, eğitimlere gitmiş, eğitim vermiş (arene) biriyim ben söyleyeceklerim az çok işine yarar.

  6. @tutencigim, bu hafta doktor kontrolune gidicem hastaneye, ondan sonra icim rahat olucak. uyku egitimine ise benim isim olmayan bir hafta denk getirmemiz gerekiyor ki bu ara o haftalarda degiliz.

    @gece ne guzel olurdu evet 🙂 egitimde zaman gectikce ferber'e dogru gidiyoruz. kim west falan hafif kalacak muhtemelen.

    @zeynep saglikli oldugu surece kac kilo oldugunun bence bir onemi yok zaten, su andaki endisem saglik sorunu sadece.

    @love and smile, ben de meme olmasa ne yapardim bilmiyorum aslinda 🙂

  7. fulden twitterda sonradan birşey yazmıştın persentille ilgili, çan eğrisi diye. Anladık ki hakikaten öyle. Benim yeğenim yani kardeşimin kızı 2009 doğumlu. Doğduğu ilk andan itibaren ne doğru dürüst emdi ne de yedi. 4 yaşına geliyor, hala aynı. Bu süreç içersinde ne profesörler gezildi. Büyüme- gelişimine bakıldı. Kemik ölçümleri falan:( Ama Ece hiç daha fazla yemedi. Kızın midesi almıyor işte. Birara annem işi iyice abarttı. Sabahın körlerinde beni arayıp -bu kız cüce kalmasın- falan diye ağlıyordu. Tam bir worst case senaryo! Ben de hep dedim ki bunun anası da babası da minyon. Beni 6 yaşındayken yememekten hastaneye kaldırmışlar. Evde 1 hafta serumla beslenmişim mesela. Bu konuda bende anlatacak konu bitmez. Osman'ın geniz etinden dolayı 4 yaşına kadar blender baby olmasına ne demeli. Velhasıl ne Ece sağlıksız bir çocuk ne de osman. ÇOk mu dağıttım konuyu ben yaw:) Sen yine de emin ol tabi. Begülcümün enerjisi yerinde mi, sağlığı iyi mi… Eğer evetse bu demektir ki, yediği şeyler ona yetiyor. Uyku konusuna gelince Osmanda hiçbirşey sökmedi. Adam hala gece kaçta yatarsa yatsın sabah 7de ayakta. Ama nilde, ilkinin bıkkınlığından mıdır nedir, direkt yatağına koyuyorum. Ağlasa da zırlasa da gitmiyorum. Ruh sağlığım da müsaade etmiyor zaten o kadar uğraşmaya. İyi analık- kötü analık meselesi tam bir saçmalık ayrıca. Ben Osman 4 yaşında blenderla beslenirken kötü anaydım da şimdi Nilin ağzına koca brokolileri tıkarken iyi ana mıyım. Ya da Osman'ı 2,5 sene emzirirken eşi bulunmaz anne miydim?! Sana tavsiyem şudur ki, kendine bu konuda yüklenme. Bak 2.yi doğurcam diyosun, akıl sağlığına herşeyden daha çok ihtiyacın olacak ileride

  8. Okuduğum onca çocuk bakımı kitabının arasında en sevdiğim kitap oldu bu. Zaten çok önemsemiyordum yedi mi yemedi mi olayını bunu okuyunca daha da rahatladım. Kolayca okunan çok da keyifli bir kitap. Bence her hamile kadın daha doğurmadan bunu okuyup anlamalı :))

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *